Ostatnie tygodnie upływają mi, niczym w Ulicy Sezamkowej pod znakiem litery P oraz imienia Markus! Można by rzec (jak to w niezapomnianym show), że są sponsorami tego odcinka… Niestety za sponsoring ten przychodzi mi słono zapłacić… Bohaterem dzisiejszej notki jest Riesling Kabinett Zeltinger Himmelreich 2009 z winnicy Markusa Molitora.
Pierwsze, wzrokowe oględziny przyniosly szybką ocenę niemal przezroczystej cieczy, lekko zabarwionej akcentami słomkowymi i płowo zielonymi. Następujące po nich, wnikliwsze spojrzenie i konstruktywne dyskusje zaowocowały wspólnym stwierdzeniem, że kolor uderza bardziej w akcenty zieleni. Idąc za głosem serca można byłoby to podciągnąć pod kolor roweru mojego dziadka określony przez tamtejszą „złotą rączkę” mianem WCZESNA PAPIERÓWKA…
Drugim krokiem było wywąchanie czegokolwiek. Czegokolwiek, gdyż z racji potężnej choroby moje nozdrza wyczuwają 10% tego co za zwyczaj. Tym razem wyczuły trochę owoców cytrusowych(ananasa, skórki cytrynowej oraz czegoś co pachnie jak owoc liczi (ale tu być może poniosła mnie fantazja i zapewne tradycyjnie się doszukuję;).
Trzecim podejściem było zachłyśnięcie się degustowanym trunkiem. Pierwsze 30 ml wypite zostało z dużym smakiem i chęcią pochłonięcia większych ilości. Kolejne „dawki” notowały niestety tendencję spadkową. Z czasem riesling staje się po prostu… mdły. Zbyt „bijący po zębach” cukier resztkowy i źle zrównoważona kwasowość nie czynią z tego wina mojego faworyta. Mimo tych wszystkich mankamentów jest w degustowanym winie coś co budzi szacunek i pozytywne odczucia. Jest to coś z pogranicza elegancji, i prestiżu. Pijąc je, ma się świadomość, że jednak nie trzyma się w ręku zwykłego rieslinga…
Z wypitym w ramach trzeciej odsłony Winnych Wtorków Rieslingiem Kabinett  jest trochę jak z weselem w podmiejskim domu ludowym. Na pierwszy rzut oka bardzo elegancko: stoły uginające się pod ciężarem zastawy, ciast i owoców, krzesła nakryte stylowymi pokrowcami, w kątach szarfy i złote balony… Z czasem dostrzegamy jednak pewne przerysowanie i brak gracji, zwiewności… Niby Państwo młodzi zdecydowali się na „prestiżowe” wesele i do picia było wino, ale jednak całość wyszła jakaś taka przaśna… 

(jak na poniższym obrazku)