Po raz kolejny jednego dnia pojawia się nadzwyczajny urodzaj notek. Klęska urodzaju sprawiła, że teraz na tapetę wzięte zostaną zorganizowane w Krakowie Dni Węgrzyna. Na początek o samej ideii. Patronat honorowy ambasady i urzędu miasta, zaproszenie czołowych producentów oraz dostosowanie profilu imprezy do wielu gustów spowodowało całkiem niezłą inaugurację cyklu (mam bowiem nadzieję, że takowe będą odbywać się rokrocznie). Motywem przewodnim pierwszego dnia były wina z okoli Egeru. Prowadzona przez dr Lajosa Gala degustacja była naprawdę imponująca. Znany pod pseudonimem „mister Bikaver” człowiek poprowadził słuchaczy w niesamowitą podróż po swoich winniacach. Na największa uwagę zasługuje zdecydowanie Egri Bikaver Superior 2006. Walczący o wysoki poziom egerskiego trunku dr Gal postanowił produkcją tego wina zapoczątkować produkcję Bikavera z górnej półki. Zalewany tanim egerskim winem rynek, zdecydowanie powinien poznać efekty jego pracy. Wino było naprawdę doskonałe. Odpowiednie zaostrzenie limitów (np.  podczas zbiorów – 8 gron zamiast 14) spowodowało, że Egri Bikaver Superior może odnieść spory sukces. Bardzo ciemna, niemal fioletowa suknia, a w kieliszku nuty czarnego pieprzu (przechodzącego w anyż) oraz przebijające się w tle czarne porzecki i maliny. W ustach niezwykle eleganckie, dobrze zbalansowane, z silnie wyczuwalnymi taninami. Zdecydowanie godne polecenia. Oprócz wspomnianego bikavera na uwagę zasługuje jeszcze Sirler z rocznika 2008. Ten czwarty, według węgrów rodzaj wina (coś pomiędzy różowym, a czerwonym) jest trunkiem krótko macerowany na skórkach, tak by nie nabrać zbyt głębokiego koloru. W efekcie powstaje wine lekko taniczne, pełniejsze w budowie (niż różowe) oraz (podobno cecha charakterystyczna) łatwo przechodzące w ustach (glicerynowe). Wyczuwalne aromaty różane i owocowe. Po powrocie z Egru do nierównego pojedynku stanęły polskie wina. Z góry skazane na klęskę nie mogły przeciwstawić się silnym węgierskim konkurentom i wywołały sporo „kąśliwych uśmiechów” wśród degustujących.
Drugi dzień upłynął pod znakiem Tokaja. Doskonali producenci (z Oremusem na czele) zaprezentowali swoje najlepsze trunki. Począwszy od wytrawnych, przez samorodnie, a na esencji skończywszy. W tej kategorii moją uwagę zwróciły 3 wina. Pierwsze z nich to Oremus Late harvest 2006. Nazwa świadcząca o późnych zbiorach jest, jak przyznał sam producent, nowym pomysłem marketingowym. Owe „późne zbiory” rozpoczynają się w momencie, gdy przynajmniej 50% gron jest zasuszonych przez wszechomocne botrytis. Bardzo oleiste wino o niezwykłych miodowych aromatach doskonale sprawdza się jako digestiw. Nie za słodkie, dobrze wyważone o przyjemnym, sługim finiszu. Nieco inny styl reprezentuje 5 putoniowy Tokaj Oremus z 2002 roku.  Piękna ciemnozłota barwa ze słomkowymi refleksami; aromat orzechów skąpanych w miodzie,a  do odpowiedni balans i oleistość. Według winiarzy przed tymi winem rysują się dobre perspektywy na przyszłość, toteż warto zachomikować choć jedną butelkę. Ostatnim z opisywanych tokajów będzie Eszencia z 2000 roku. Wino, które bardziej przypomina syrop i zawiera między 800, a 900 g cukru na litr, ma piękną złocisto-burstztynową, mocno błyszczącą, suknię. Po „wwąchaniu sie” w kieliszek wyczuć możemy tłusty miodowy zapach w kwiatowym otoku. W ustach przyjemne wrażenie sprawia gęsta „faktura syropu” połączona z niską zawartością alkoholu(6,5%). W 2000 roku z 1ha udało się wyprodukować zaledwie 2,5 litra eszenci, toteż jej astronomiczna cena nie powinna nikogo dziwić. Z pewnością jednak warta jest tych pieniędzy, w końcu to vinum rex, rex vinorum.
Na zakończenie gratulacje dla CV, urzędu miasta i pozostałych organizatorów za naprawdę dobrą imprezę w której można było wysłuchać ciekawych wykładów i wziąć udział w profesjonalnej degustacji, ale również napić się na małym rynku „byczej krwi” z plastikowego kubeczka…

Egri Bikaver Superior z twarzą Leonardo symbolizującego renesans wielkich win egerskich