Barolo wine bar... 2009-08-08 23:32:18

Co wnikliwsi zdążyli już zauważyć, że od ostatniego czasu zakurzyło się tu już nieco... Nie wynika to jednak z niedbalstwa, bądź abstynencji.. ale zacznijmy od początku. Miały być włochy i wyjazd do winnic Basilicaty, a tu winnice Basilicaty przyjechały do mnie!!! W Krakowie otwrty został włoski wine bar!!! Ja też mam tam swój skromny udział!! Piję wino, rozmawiam z naszymi gośćmi i tylko trochę menadżeruję, a jeszcze mi za to płacą;) Założycielem jest krewki sycylijczyk. Sam robi świetne wina. Ma też wielu zaprzyjaźnionych winiarzy, dzięki czemu nasza karta jest dość wyjątkowa. Znajduje się w niej 50 win, z czego ponad 30 na kieliszki. Dominuje w niej nieznana i niedoceniana Basilicata, z górującym Aglianico del Vulture (najlepsze wino z tego szczepu, Torre 2001, zasługuje na osobną notkę). W lokalu można jednak nie tylko napić się świetnego wina, ale również zjeść prawdziwe włoskie antipasti (żadnej pizzy i makaronów). Co by się jeszcze Wam pochwalić napiszę tylko, że menu przygotowywał nam oficjalny kucharz Fc Barcelona. Miejsce to traktuję jak własne dziecko i 17 godzin w pracy nie jest niczym nadzwyczajnym;) Czekałem na takie miejsce i chciałem w nim aktywnie uczestniczyć. Jak widać marzenia naprawdę się spełniają... Poniższe zdjęcia nie oddają klimatu i wnętrza lokalu, gdyż były robione w pośpiechu. 3majcie kciuki i jeśli będziecie na Zwierzynieckiej 23 w Krakowie, to zapraszam. Ci, którzy powołają się na Konrada i jego bloga liczyć mogą na spore gratisy;)

Tagi: wino, amarone, amarone blog, degustacja wina, barolo wine bar

Corvo rosso 2009-07-01 21:13:26

Tagi: wino, amarone, amarone blog, degustacja wina, corvo rosso 2007

Dni Węgrzyna 2009-06-18 23:08:17

Po raz kolejny jednego dnia pojawia się nadzwyczajny urodzaj notek. Klęska urodzaju sprawiła, że teraz na tapetę wzięte zostaną zorganizowane w Krakowie Dni Węgrzyna. Na początek o samej ideii. Patronat honorowy ambasady i urzędu miasta, zaproszenie czołowych producentów oraz dostosowanie profilu imprezy do wielu gustów spowodowało całkiem niezłą inaugurację cyklu (mam bowiem nadzieję, że takowe będą odbywać się rokrocznie). Motywem przewodnim pierwszego dnia były wina z okoli Egeru. Prowadzona przez dr Lajosa Gala degustacja była naprawdę imponująca. Znany pod pseudonimem "mister Bikaver" człowiek poprowadził słuchaczy w niesamowitą podróż po swoich winniacach. Na największa uwagę zasługuje zdecydowanie Egri Bikaver Superior 2006. Walczący o wysoki poziom egerskiego trunku dr Gal postanowił produkcją tego wina zapoczątkować produkcję Bikavera z górnej półki. Zalewany tanim egerskim winem rynek, zdecydowanie powinien poznać efekty jego pracy. Wino było naprawdę doskonałe. Odpowiednie zaostrzenie limitów (np.  podczas zbiorów - 8 gron zamiast 14) spowodowało, że Egri Bikaver Superior może odnieść spory sukces. Bardzo ciemna, niemal fioletowa suknia, a w kieliszku nuty czarnego pieprzu (przechodzącego w anyż) oraz przebijające się w tle czarne porzecki i maliny. W ustach niezwykle eleganckie, dobrze zbalansowane, z silnie wyczuwalnymi taninami. Zdecydowanie godne polecenia. Oprócz wspomnianego bikavera na uwagę zasługuje jeszcze Sirler z rocznika 2008. Ten czwarty, według węgrów rodzaj wina (coś pomiędzy różowym, a czerwonym) jest trunkiem krótko macerowany na skórkach, tak by nie nabrać zbyt głębokiego koloru. W efekcie powstaje wine lekko taniczne, pełniejsze w budowie (niż różowe) oraz (podobno cecha charakterystyczna) łatwo przechodzące w ustach (glicerynowe). Wyczuwalne aromaty różane i owocowe. Po powrocie z Egru do nierównego pojedynku stanęły polskie wina. Z góry skazane na klęskę nie mogły przeciwstawić się silnym węgierskim konkurentom i wywołały sporo "kąśliwych uśmiechów" wśród degustujących.
Drugi dzień upłynął pod znakiem Tokaja. Doskonali producenci (z Oremusem na czele) zaprezentowali swoje najlepsze trunki. Począwszy od wytrawnych, przez samorodnie, a na esencji skończywszy. W tej kategorii moją uwagę zwróciły 3 wina. Pierwsze z nich to Oremus Late harvest 2006. Nazwa świadcząca o późnych zbiorach jest, jak przyznał sam producent, nowym pomysłem marketingowym. Owe "późne zbiory" rozpoczynają się w momencie, gdy przynajmniej 50% gron jest zasuszonych przez wszechomocne botrytis. Bardzo oleiste wino o niezwykłych miodowych aromatach doskonale sprawdza się jako digestiw. Nie za słodkie, dobrze wyważone o przyjemnym, sługim finiszu. Nieco inny styl reprezentuje 5 putoniowy Tokaj Oremus z 2002 roku.  Piękna ciemnozłota barwa ze słomkowymi refleksami; aromat orzechów skąpanych w miodzie,a  do odpowiedni balans i oleistość. Według winiarzy przed tymi winem rysują się dobre perspektywy na przyszłość, toteż warto zachomikować choć jedną butelkę. Ostatnim z opisywanych tokajów będzie Eszencia z 2000 roku. Wino, które bardziej przypomina syrop i zawiera między 800, a 900 g cukru na litr, ma piękną złocisto-burstztynową, mocno błyszczącą, suknię. Po "wwąchaniu sie" w kieliszek wyczuć możemy tłusty miodowy zapach w kwiatowym otoku. W ustach przyjemne wrażenie sprawia gęsta "faktura syropu" połączona z niską zawartością alkoholu(6,5%). W 2000 roku z 1ha udało się wyprodukować zaledwie 2,5 litra eszenci, toteż jej astronomiczna cena nie powinna nikogo dziwić. Z pewnością jednak warta jest tych pieniędzy, w końcu to vinum rex, rex vinorum.
Na zakończenie gratulacje dla CV, urzędu miasta i pozostałych organizatorów za naprawdę dobrą imprezę w której można było wysłuchać ciekawych wykładów i wziąć udział w profesjonalnej degustacji, ale również napić się na małym rynku "byczej krwi" z plastikowego kubeczka...


Egri Bikaver Superior z twarzą Leonardo symbolizującego renesans wielkich win egerskich

Tagi: wino, amarone, amarone blog, degustacja wina, dni węgrzyna, tokaj, bikaver

Cricova Codru 2001... 2009-06-18 22:10:11

Moje zachwyty nad Mołdową i mołdawskimi (lub też mołdowskimi) winami zostały nieco zweryfikowane podczas ostatniego grila. Podczas uprawiania ulubionej i jedynej dyspcypliny sportu w której zdobywamy medale (co roku polacy wygrywają mistrzostwa świata w grilowaniu...)towarzyszyła nam butelka Cricova Codru 2001. 11 procentowa bordoska mieszanka szczepów w wykonaniu mołdawskim wypadła dobrze, choć (zapewne nie z własnej winy) nieco rozczarowała. Na początek niezbyt wyrazisty bukiet z lekko dającymi się wyczuć aromatami czarnej porzeczki i wiśni. Nos sprawiał jednak wrażenie nieco "zwietrzałego"... W ustach nieźle zbudowane, bardzo mocno taniczne, jednak znów pojawia się coś dość specyficznego, coś co określić można jako "czerstwość wina". Całość sprawiała wrażenie jakby w Codru zabrakło jednego z istotnych elementów, jakby coś się ulotniło. Możliwe, że złe przechowywanie na mołdowskich półkach, lub jakaś wada przeszkodziły mu zaprezentować się w pełnej krasie. Możliwe również, że zostało otwarte zbyt późno. Tak, czy inaczej grill u babci okazał się całkiem udany;)

Tagi: wino, amarone, amarone blog, degustacja wina, mołdowa, codru

Carcassonne... 2009-06-01 15:34:26

Pamiętam jak czytając notkę na blogu białenadczerwonym zazdrościłem autorowi możliwości spróbowania niecodziennego, wyprodukowanego w polsce, domowego wina. W swoim dość krótkim jeszcze życiu, kilkukrotnie piłem polskie wina. Czym innym są jednak trunki wytwarzane przez wybitnych fachowców w winnicach Golesz, Jasiel, czy mojej ulubionej Święty Roch, a czym innym te wytwarzane w przydomowych ogródkach. Takie wina oddają charakter "domowego winemaker'a". Nie zawierają niepotrzebnych naleciałości. Wytwarzający je trzymają się znanych prawideł. Nie kombinują z innowacjami. Robiąc wino mają nadzieję, że wyjdzie równie smaczne jak przed rokiem i dwoma... Picie tych win zabiera nas do sielankowej krainy...
W moje ręce dostała się butelka wina zrobionego na styku Podkrapacia i Małopolski. Zgodnie z przypuszczeniami było słodkie. Niezgodnie z przypuszczeniami było całkiem niezłe... Już od początku w oczy rzuciła się barwa wina. Kolor oscylował pomiędzy wypłowiałym koniakiem, a mocną herbatą z kilkoma kroplami soku z cytryny. Był lekko mętny i błyszczący. Na ściankach pojawiały się wyraźne łezki. Zawartość alkoholu mocno powyżej 14% (na mój średnio doświadczony język między 16-18%). W zapachu dominowała nuta alkoholowa. Jednak po kilkukrotnym zakręceniu kieliszkiem, znad alkholowej woni przebił się przyjemny aromat kwiatów skąpanych w miodzie. Po ponownym zakręceniu znad kieliszka wydobył się zapach słodkiego, babcinego soku truskawkowego. W ustach dało się wyczuć sporą przewagę cukru. Wino było bardzo oleiste i krągłe. Drugi łyk zasłoczył mnie jednak bardziej niż pierwszy. Gdyby nie nadmiar cukru mozna byłoby zaryzykować stwierdzenie, że w ustach zbliżone jest nieco do średniej klasy win tokajskich. Wcześniejsze schłodzenie doskonale wyretuszowały niedociągnięcia i sprawily, że piło się je z przyjemnością.  Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś uda mi się spróbować jakiegoś specyfiku od "Pana Producenta" (którego serdecznie pozdrawiam;).

P.S. Nazwa Carcassonne została nadana temu winu przeze mnie i nie wiem, czy uzyska oficjalną akceptację wytwórcy. Jesli chodzi o powody takiej nazwy, to co wnikliwsi nie będą mieli problemów z jej rozszyfrowaniem...

Zdjęcia niestety trochę zmieniły barwę wina i wyszło zbyt ciemne...

Tagi: wino, amarone, amarone blog, degustacja wina, carcassonne

Są wina i jest Amarone... 2009-05-24 11:21:36

Amarone oczarowuje mnie niezmiennie od momentu, gdy zaczęła się moja przygoda z winami. Pomimo stosunkowo niedawnej fali zachwytów nad trunkiem tradycje jego wytwarzania sięgają już czasów cesarstwa Rzymskiego. To własnie Amarone było przedmiotem utworów Kasjodora. To własnie Amarone było gościem specjalnym mojej wczorajszej kolacji. Otwarte i zdekantowane 2 godziny wcześniej czekało cierpliwie na wypicie... Zanim jednak mój nos zaczął łapczywie wychwytywać wydobywające się zapachy, wcześniej w ruch poszły oczy. Ciemnogranatowa suknia z bardzo lekkimi ciemnoceglastymi naleciałościami zdradza, że będzie w świetnej kondycji również za kilka lat. Pięknie połyskująca barwa zachęca do skosztowania... Wewnątrz kieliszka pojawiają się łezki potwierdzające 15% zawartość alkoholu... Nos złożony, niezbyt krzykliwy. Przebijają się pełne (tłuste?) aromaty ciężkiej wiśniowej konfitury i wiśni w czekoladzie. W tle bardzo subtelnie przypomina o sobie wanilia. Wszystko to jest lekko przytłumione przez zapach alkoholu. Nie atakuje on jednak naszego nosa już na wejściu, lecz przenika wraz z innymi aromatami. W ustach pełne, bardzo eleganckie i świetnie zrównoważone. Bardzo świeże oraz mocne. Do tego mocno garbnikowe. Finisz bardzo długi, lekko palący - pozostawiający ślad po wielkim winie. Rzymianom bardziej niż za inne ewolucyjne wynalazki wdzięczny jestem za appassimento. Pomysł by suszyć grona na rodzynki był naprawdę epokowym odkryciem. Corvina Veronese, Rondinella i Molinara schnąc na słomianych matach wyzbywają się wody. Pozostaje coś na kształt "espresso" winnego. Sama esencja smaku! Za tę esencję trzeba jednak słono zapłacić. Nic, więc dziwnego, że wielu ludzi stojąc przed regałem Vin z Veneto ma spory dylemat, czy wybrać znakomite wino, czy udać się do sklepu obok i kupić firmowe buty (autentyczna historia;). Podobno Bertani wypuscił tylko 8300 skrzynek (czyli 49800 butelek) tego wina. Wczorajszy wieczór przyczynił się do uszczuplenia tej i tak skromnej liczby;)

Bertani Amarone della Valpolicella Classico 2000

Tagi: wino, amarone, amarone blog, degustacja wina

Cotnari... 2009-05-23 02:36:26

Można śmiało zaryzykować twierdzenie, że Cotnari to rumuński trunek narodowy. Co prawda Rumuni nie wspominają o nim w hymnie (jak węgrzy o tokaju;), lecz wystarczy kilka kroków do pobliskiego marketu, by przekonać się, że rodzajów Cotnari jest więcej niż leków przeciwbólowych w aptece. Słynny niegdyś na całą Europę (także Polskę) trunek, czasy świetności ma już jednak za sobą. Jeden z największych ośrodków winiarskich zamienił się dziś w podupadającą wieś. Z wyjasnieneim tego zjawiska po raz kolejny przychodzą statystyki. Rumunia jest na szóstym w Europie i na dziesiątym na świecie (przynajmniej wg. A. Domine) producentem wina. Co jednak ciekawe niemal 90% wyrobów jest produkowanych na lokalne potrzeby. O ile w sąsiedniej Mołdawii 9 na 10 butelek eksportowanych jest do Rosji, o tyle w Rumuni dzieje się dokładnie odwrotnie. Produkcja na lokalne potrzeby zawsze zaś wiąże się z niższą jakością, niż w przypadku trunków eksportowych. Cotnari jest niestety tego najlepszym przykładem. Białe deserowe wina o dość dużej zawartości cukru (około 50g na litr) i alkoholu porównywane często bywają do węgierskich furmintów. W moje ręce ( i podniebienie) takie cotnari jednak nie wpadło... Wpadło natomiast Cotnari Francusa z 2007 roku. Odznaczone kilkoma nagrodami (niestety wszystkie przyznane zostały przez krajan) wino charakteryzuje się dość jasnym, wyblakłym, słomkowym kolorem. Smak w pełni odpowiada przypuszczeniom. Oleistość oraz lekka budowa poprarta dużą kwasowością to cechy charakterystyczne wina. W kieliszku panował nastrój owocowo - kwiatowy z domieszką miodu. Bukiet nie był jednak nad wyraz przyjemny i intensywny. Również finisz pozostawiał wiele do życzenia. Niepochlebna recenzja spowodowała nowy zakup. Na etykiecie drugiej opróżnionej butelki widniał napis Cotnari Dealul Catalina (żeby było ciekawiej etykieta była pionowa;). Reklamowane jako zwycięzca konkursu w Kiszyniowie nie spełniło jednak pokładanych w nim nadziei. Bardzo lekkie półwytrawne wino spotęgowało przekonanie o bardzo słabej kondycji rumuńskiego winiarstwa. Nienajlepsza równowaga wzbogacona pozbawionym wyrazu kwiatowym bukietem idą w parze z krótkim finiszem i pionową etykietą;) Na obronę wina przyznać muszę, że pomimo wielu ułomności są przesłanki by uznać jest za eleganckie... Wypite cotnari wbrew temu co uważa producent są typowymi winami codziennymi. Cieszyć się nimi można zarówno podczas obiadu, jak i w upalny dzień.

Poniżej zdjęcia płyt nagrobnych najzagorzalszych zwolenników Cotnari.
P.S. Mam nadzieję, że miłośnicy Amarone tak nie kończą;)
 

Tagi: wino, amarone, amarone blog, degustacja wina, cotnari